كرده باشد كه با استفاده از نوبت او برايش حجّ بجا بياورند ، در صورتى عمل به وصيّتش واجب است كه علاوه بر فيش حجّ ، ثلث مجموع مالش براى تأمين ساير هزينه‌هاى يك حجّ كفايت كند . همچنين در صورتى كه فيش ميّت به تنهايى يا با افزودن ثلث مالش به آن براى حجّ كفايت كند ، بايد برايش نايب گرفت . ولى اگر حجّ از قبل بر او مستقرّ شده باشد در صورتى كه نوبت او در سال‌هاى ديگر باشد ، ورّاث بايد در همان سال برايش حجّ ميقاتى بگيرند و اگر در همان سال حجّ ميقاتى نگرفتند ، معصيت كرده‌اند ، و بايد در سال بعد برايش نايب بگيرند . خواه وصيّت كرده باشد يا نكرده باشد . مسألهء 141 ) اگر برخى از ورثه اقرار نمايند كه حجّ واجب بر عهدهء ميّت است و برخى ديگر آن را انكار نمايند كسانى كه اقرار مىنمايند ، بايد به اندازهء سهم خود هزينهء حجّ را بپردازند و اگر مجموع مقدارى كه اقرار كنندگان مىپردازند ، براى انجام حجّ كافى نبود ، كامل كردن آن مبلغ بر آنها واجب نيست . مسألهء 142 ) اگر كسى به نيابت از ميّتى كه حجّ بر عهدهء اوست به طور مجّانى حجّ انجام دهد ، اجرت حجّ به ورثه مىرسد ، ولى احتياط مستحبّ مخصوصاً در صورتى كه ميّت هزينهء حجّ را تعيين كرده و وصيّت نموده آن است كه هزينهء حجّ را در كارهاى خير مصرف كنند يا از طرف او صدقه بدهند .